Discovering the world by bike

Elke dag een stukkie deel zeven

Je leert je ploeggenoten pas echt kennen als je besluit om samen een Spotify playlist te maken om de urenlange busritten tijdens de Vuelta mee door te komen. Ik ben als klein jongetje opgegroeid met golden oldies op Radio 10 gold. Oneindig veel ritten naar de ijsbaan luisterde ik op de achterbank van de Opel Astra van mijn ouders naar de Golden Earring, Joe Cocker, Tina Turner en raadde ik mee met ‘’kraak de kluis’’. Ondertussen heb ik een redelijk brede muzieksmaak ontwikkeld, maar twee dingen staan nu wel vast voor mij, Spanje heeft weinig ijsbanen en mijn ploeggenoten hebben nooit naar Radio 10 Gold geluisterd. Er staat een eindeloze Spaanse serie rengdengdeng top 40 flops op de playlist, waardoor ‘’Smells like teen spirit’’ en ‘’Born slippy’’ al net zo’n vreemde eend in de bijt zijn als een Nederlander in een Spaanse wielerploeg.

Dan de etappe van vandaag. De eerste tachtig kilometer waren zo goed als vlak. Een welkome afwisseling na de heuvelachtige laatste dagen zou je denken, ware het niet dat er het eerste uur met een gemiddelde van vijftig kilometer per uur werd rond geknald. Na een uur en twintig minuten gekoerst te hebben kreeg eindelijk een kopgroep de ruimte en zakte het tempo eindelijk. De eerste vijf dagen hadden wij als ploeg elke dag iemand mee in de kopgroep, maar de afgelopen twee etappe’s moest iedereen in onze ploeg even rustig aan doen om diep adem te halen. Het tweede deel van de etappe was heuvelachtig als vanouds. Nadat Movistar eens goed doortrok richting de voorlaatste klim om tijd terug te winnen op de koplopers vroeg ik mijzelf af, ’’Jetse, kun je Alejandro Valverde vandaag kloppen op een finish klim van 12% gemiddeld?’’.

Ik zal het antwoord voor altijd schuldig moeten blijven en zocht met ‘’Another 45 miles to go’’ een goed plekje op in de grupetto om wat krachten te sparen.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2020

Thema door Anders Norén