Discovering the world by bike

Elke dag een stukkie deel zestien

Door het wielrennen zie ik iets van de wereld. Ik heb ondertussen gekoerst op meerder continenten, van Colombia tot aan Maleisië. Maar ook dankzij de liefde heb ik iets van de wereld gezien. Dankzij mijn Mexicaanse vrouw belandde ik ooit in een restaurant in het Mexicaanse Guadalajara dat vermeld staat in het Guinness Book of World Records. Het is in dat boek vermeld omdat het het restaurant is met de snelste service ter wereld. Binnen dertien en een halve seconde staat je eten op tafel in restaurant Karne Garibaldi. Guadalajara in Mexico werd in vijftienhonderdtweeëndertig gesticht als Espíritu Santo door Nuño de Guzmán maar werd later hernoemd naar de gelijknamige stad in Spanje.

De etappe van vandaag ging van Aranda de Duero naar het Spaanse Guadalajara en alles leek erop dat het peloton ook een vermelding wilde behalen in Guinness Book of World Records. Direct vanuit het vertrek brak het peloton door de harde wind in tweeën en reed er een kopgroep van ruim veertig renners weg. Zonder te demarreren en door slechts mijn voorgangers te volgen belandde ook ik in deze kopgroep. Enkele ploegen waren goed vertegenwoordigd maar net als ik waren er ook wat eenlingen in de groep. Door een harde zijwind lag het tempo zo hoog dat wij de eerste honderd kilometer binnen twee uur afraffelden. Een nadeel van de grote groep was dat er op sommige momenten meer renners dan meters asfalt waren en ergens halverwege de koers versplinterde de kopgroep volledig door de wind. Helaas belandde ook ik in een achtervolgende groep die later zou worden bijgehaald door het uitgedunde peloton. 

Het pelotonnetje bestaande uit een man of vijftig werd geleid door Jumbo Visma en Astana die een coup van Movistar probeerde af te slaan. In de kopgroep zat namelijk Nairo Quintana die zijn slag probeerde te slaan om tijd terug te winnen in het algemeen klassement.

Met nog een kilometer of veertig te gaan trok Movistar in het peloton alle registers open om rode trui drager Primo Roglic te isoleren van zijn ploeggenoten door het bergop in de wind in een waaier te trekken. Voor mij was het vet inmiddels allang van de soep verdwenen en aan de horizon vertrok het totaal verbrokkelde peloton snel uit het zicht. 

Met een groep renners pikten wij nog flink wat geloste eenlingen op en bereikten na tweehonderdtwintig kilometer de finish met nog altijd een gemiddelde snelheid boven de zevenenveertig kilometer per uur. 

Gelukkig gaan we morgen weer gewoon de bergen in…

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2020

Thema door Anders Norén