Discovering the world by bike

Elke dag een stukkie deel vijf

Ik demareer na een kilometer of tien, niemand springt mee. Als ik ongeveer tweehonder meter voorsprong heb hou ik wat in en ga hetzelfde tempo als het peloton rijden, in de hoop dat iemand overspringt vanuit het peloton. Ik hoor een kreet achter me en kijk om. Ploeggenoot Angel Madrazo is op komst. We rijden samen door en als we ongeveer vijfenveertig seconden voorsprong hebben krijgen we via de koers radio door dat er nog een derde renner op komst is. Wij houden even in en even later sluit José Herrada van Cofidis aan. Daar rij je dan, met drie man voorop in het glooiende Spaanse achterland. Het heeft er alle schijn van dat het een kansloze missie gaat worden. 

Ik had mijn zinnen erop gezet om vandaag aan te vallen, maar dan wel in de veronderstelling dat dat met meer man zou zijn…

Ik denk terug aan de etappe van vorig jaar naar Lerida. Daarin reed ik ook met drie man voorop. Ook die dag dacht iedereen die rond een uur of drie zijn tv inschakelde dat de kopgroep wel ingelopen zou worden. Het enige verschil was dat die etappe de laatste ‘’vlakke’’ etappe van de Vuelta was tot aan de slotetappe in Madrid.  Vandaag ligt de kalkstreep echter bovenop een serieuze col. De sprinters ploegen zouden wel orde op zaken stellen. Dat bleek niet zo en de kopgroep bleef voorop. Echter zonder Jetse Bol. Met lactaat spuitend uit mijn oren en kramp van m’n kleine teen tot zo ongeveer mijn gehemelte werd ik op tien kilometer van de streep gelost.

In mijn hoofd draai ik een knop om. Het kan, het is mogelijk. Het mooie aan wielrennen is dat je voor de etappe duizend en één scenario’s kunt schrijven, maar de koers uiteindelijk volledig anders kan verlopen.

Angel verstevigt onderweg zijn koppositie in het bergklassement en ook ik sprokkel wat punten mee. 

Als we nog ongeveer zeventig kilometer moeten afleggen is de voorsprong opgelopen tot ruim tien minuten. Ik begin er echt in te geloven. We draaiden de gehele dag goed samen maar Herrada wil versnellen. Hij word boos op ons omdat wij gewoon het tempo willen vasthouden. Liever met een minuut minder bij de slotklim aankomen en reserve hebben dan ergens halverwege uitgepierd te zijn. Stug blijven Angel en ik ons eigen ritme aanhouden.

Herrada geeft er enkele keren een snok op en daarmee maakt hij mij wel wat nerveus. Wat als hij vol aangaat op de laatste klim en mij achterlaat? Niet aan denken Jetse, niet aan denken. Gewoon je eigen ding blijven doen!

Herrada verricht het merendeel van het kopwerk in de finale bergop. Ons teamorder is rustig blijven, maak Herrada maar nerveus. De voorsprong is nog steeds groot. Angels wordt ondertussen gelost maar komt weer terug. Herrada voert het tempo weer wat op, Angel lost opnieuw maar komt wederom terug.

Ik blijf als een ijskonijn in zijn wiel hangen, hij mort wat maar ik reageer niet. Gewoon je eigen ding doen Jetse. 

Angel is ondertussen wederom gelost maar blijft op vijftig meter hangen. Nog twee kilometer. Nog anderhalf. Waar moet ik aangaan? Hoe moet ik dit aanpakken ”spookt” het door mijn hoofd?

Angel komt met nog een kilometer te gaan nog een keer terug. Hij gaat vol aan met nog ongeveer vijfhonderdmeter te gaan. Herrada houd zijn benen stil. Met nog driehonderd meter te gaan spring ik bij Herrada weg maar de Spaanse Engel is gevlogen. Angel wint, ik finish als tweede.

Wat als? Je kunt achteraf zoveel scenario’s bedenken. Achteraf? Tja achteraf kijk je een koe in zijn kont, zegt men in West-Friesland. 

Ik ben van ver gekomen, werd op jonge leeftijd prof. Ik was geen hoogvlieger. Werd laatste in de Giro van 2014. Ik was nooit een klimmer. Na drie jaar op het hoogste niveau te hebben gekoerst maakte ik een pas op mijn plaats en daalde af naar het amateur peloton. Ik vocht mij via Colombia terug in het profpeloton en ben elke dag keihard blijven werken maar het gaat altijd met Up’s en Down’s. 

Mijn motto is ‘’No te rajes’’ Mexicaanse straattaal voor geef nooit op. Vandaag werd ik tweede in een Vuelta etappe. 

No te rajes, anders word je nooit eerste.

 

 

Ps, de spellingscontrole en leesbaarheid commissie in de vorm van mijn twee zussen die wél afgestudeerd zijn moet nog langs komen. Ik ben fietsen.

Verder Bericht

Vorige Bericht

5 Reacties

  1. Maria Biezemans 29 augustus 2019

    Wie maalt er om een typefoutje als je zo een verslag mag lezen. Geweldig Jetse, genieten van je stukjes. Hoe het er echt aan toe gaat. Wat een renner denkt, voelt etc.. We zaten met zijn allen je vooruit te roepen en vol verbazing te kijken hoe je achter Herada bleef zitten. Hoezo geen bergop kunnen rijden??? Fantastich, we hebben genoten van je performance.

  2. Patrick Beers 29 augustus 2019

    Jetse, gisteren op het werk, in de auto en het laatste uur bij Robert Jan en de boys de etappe gevolgd en ik had het je zo gegund, maar het blijft inderdaad wielrennen, 101 scenario’s te bedenken. Je No te Rajes shirt afgelopen zomer met trots gedragen en hopelijk de komende weken nogmaals na een nieuw huzarenstukje. No te Rajes!

  3. Birgit Klomps 29 augustus 2019

    ❤️ genoten van je gisteren, en ook zonder he zussen een heel fijn stukje hoor!!

  4. Peters Geluidtechniek 29 augustus 2019

    Geweldig! Mooi samengevat. Kippenvel momentje. Succes verder en doe vooral je eigen ding. Geen voorgeschreven uitslag. Hoofd leeg en gaan, goed kijken en luisteren. “Doe je ding!”.

  5. Jansien 29 augustus 2019

    Beste Jetse,

    Ik hoopte al dat je deze Vuelta nog een keer in de aanval zou gaan. Heb gisteren van je genoten. Vindt het mooi dat je je eigen pad kiest dat is het beste voor jou. Geniet ook van de stukjes die je schrijft.
    Heel veel succes verder in deze Vuelta en de rest van je leven.
    Stay save.

    Groetjes, Jansien

Laat een reactie achter

© 2020

Thema door Anders Norén