Discovering the world by bike

Elke dag een stukkie deel negentien

Maandenlang leef en werk je naar het hoogtepunt van het jaar toe, La Vuelta España. Weken van zelfkastijding, eenzaam op hoogte in Andorra, ontelbare kilometers bergop en uren zweten op de rollers omdat het weer sneeuwt in de Andorrese bergen. 

En dan sta je opeens op het presentatie podium van de Vuelta en voor je het weet raas je met dik vijftig kilometer per uur over de boulevard van één of andere Spaanse badplaats. Drie weken lang van hotel naar hotel. Ellenlange bus ritten. Van hotel naar start en van de finish weer naar het hotel. Kilo’s spaghetti en kip, duizend en één reepjes en gelletjes en als je alle gebruikte bidons zou hervullen in Lourdes zou de grot van Massabielle spontaan droogvallen. Dagen vliegen voorbij, het besef van tijd vergaat je. Is het alweer maandag? Fijn, dan hebben we een rustdag. Voor je goed en wel wakker bent is het dinsdag en staat alweer een nieuwe etappe voor de deur. En als er geen etappe voor de deur staat dan zijn het wel dopingcontroleurs, ook gewoon op je verjaardag. Dagelijks verplaats je naar weer een andere krappe hotel kamer. Teleurgesteld als er weer eens te weinig stopcontacten zijn om alle je electronica op te laden. Maar ook blij als het wifi signaal sterk genoeg is om de ochtendkrant te laden.

Twintig etappes zitten er inmiddels op, drieduizend en honderdtwintig kilometers zijn reeds verreden. Exclusief Honderdtwintig kilometer neutralisatie. De neutralisatie  (ooit ontstaan om het peloton veilig een dorp of stad uit te loodsen) kun je tegenwoordig vergelijken met de laatste minuten in een amfibisch voertuig voor de kust van Normandië. Kilometer nul is het strand, zwaait de koersdirecteur met de startvlag dan gaat de klep van het vaartuig open en word het vuur geopend. Soms vliegen de losse flodders om je oren en duurt het uren eer er een kopgroep de ruimte krijgt. Andere dagen wordt er met scherp geschoten en is het gelijk raak. 

Opeens zit je in een hotel net buiten Madrid in afwachting van rit eenentwintig. De laatste keer spaghetti en droge kip. Nog één ritje in de bus naar de start. Nog éénmaal je witte koersschoenen poetsen met baby doekjes. Morgen gebruik je ze gewoon weer om de billen van je zoon schoon te maken. 

De laatste etappe kun je vergelijken met een kermisattractie, of eigenlijk twee kermisattracties. De eerste twee uur paradeer je door de voorsteden van Madrid ware je in een zweefmolen zit. Lekker zwieren en zwaaien. Rijen publiek zijn de suikerspin- en oliebollenkraam en de aanmoedigingen van de toeschouwers het geluid van de botsauto’s. Totdat je het lokale circuit opdraait en je de zweefmolen verruilt voor een wilde achtbaan. Met benen vol zuur en een bloedsmaak in je keel nog een laatste keer volle bak, door hartje Madrid.

En dan beland je in het beruchte zwarte gat. Was je je eigen kleren, en kook je je eigen maaltijden weer. Je bent weer thuis, een plek met klerenhangers met haakjes en een heerlijk matras. 

Speld je rugnummers maar af. Er is geen teambespreking meer, geen ploegenpresentatie, geen dranghekken en geen publiek dat je naam scandeert. Alleen nog mijn zoontje die papa roept van achter het traphekje. 

Home is where you trust the toilet seat.

Verder Bericht

1 Reactie

  1. Jolanda 15 september 2019

    Fijne dag Jetse, heb genoten van iedere dag een stukje. Zou leuk zijn als je de eerste paar dagen als je thuis bent, nog ff door gaat. Kunnen we de overgang van een grote ronde naar weer lekker gewoon thuis, ook nog via jou ervaren. Bedankt 👊🏼👊🏼

Laat een reactie achter

© 2020

Thema door Anders Norén