Discovering the world by bike

Elke dag een stukkie deel negen

Als een etappe in de Vuelta minder dan honderd kilometer is maar je bent nog niet in de omgeving van Madrid dan weet je dat het geen rondje om de kerk is. Dat bleek dit jaar dan ook wel weer in de vierennegentig kilometer lange etappe in Andorra. Als je een rondje wilt uitzetten in Anddora dan moet je sowieso al redelijk creatief zijn aangezien er slechts één hoofdweg is, maar daar had men dit jaar iets op gevonden. Gravel. 

De etappe begon met een twee kilometer durende neutralisatie die gelijk al lekker omhoog liep en na zeventien kilometer bereikte we de eerste bergtop. Mijn doel was zo lang mogelijk aanklampen in het peloton maar tevens ook zo min mogelijk te leiden zonder buiten tijd binnen te komen, een knap lastige opgave. Wat lichtelijk in mijn voordeel werkte was dat ik de etappe uitvoerig verkend had in mijn hoogtestages eerder dit jaar, alhoewel dat ook tegen je kan werken aangezien je precies weet wat er allemaal aankomt. Tot ongeveer halverwege de rit klampte ik aan in het peloton om de rit daarna verder te rijden in een groepje waar het tempo mij iets beter aanstond. 

Halverwege de laatste klim van de dag (een soort drietraps raket doordat er 3 beklimmingen aan elkaar waren geknoopt) begon het hard te hagelen. Helaas geen grote korrels Venz maar hagelstenen met een doorsnee van ruim een centimeter en tevens begon het te onweren. Spontaan vroeg ik mij af of er eigenlijk een onweer protocol bestaat in het wielrennen zoals bijvoorbeeld in het voetbal. Nadeel is wel dat wij natuurlijk dat wij dan geen kleedkamers hebben om te schuilen. 

Als gevolg van de hagel was de gravelstrook halverwege de beklimming veranderd in één grote modderpoel, een fijne toevoeging voor de mechaniekers die de fietsen moesten poetsen. 

Aangekomen bij de finish (ik was ruim binnen het tijdslimiet dus die balans tussen aanklampen/leiden/tijdslimiet daar kan ik nog wat aan werken) was de beloning dat ik met mijn negenentwintig jaar oud voor het eerst de berg mocht afdalen met een skilift. Helaas was de snelheid van de skilift drastisch teruggeschroefd naar vijf kilometer per uur vanwege de weersomstandigheden. Gevolg, een uur kou kleumend in een skilift met daarop een vijf uur durende busrit naar Lourdes waar wij om 01:30 ’s nachts aankwamen.

Echt een jongensdroom, een grote ronde rijden! 

Ps, als u denk wat is die Jetse negatief vandaag dan komt dat door de verzuring. Maakt u zich geen zorgen, morgen hebben we rustdag en zal ik flink wat bidons vullen in de grot van Bernadette.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2020

Thema door Anders Norén