Discovering the world by bike

Boter na de maaltijd

Mijn laatste update begon ik met een statistiek over goede voornemens en daarna bleef het lang stil op mijn blog. Ik was de laatste tijd zo druk bezig met rusten en herstellen (en tussendoor moest er ook nog eens hard getraind worden) dat ik er gewoon even niet aan toe kwam  ;)!

Sinds mijn laatste post heb ik nog twee koersblokken met de ploeg afgewerkt. Het eerste blok werd afgewerkt in Frankrijk. Vier dagen na Catalonië stond ik alweer achter een krijtstreep ergens in een klein Frans dorpje alwaar de plaatselijk Ijsboer (geen grap, klik vooral ff op Ijsboer en zie je cursor veranderen in een ijshoorntje…) een koers had uitgestippeld. De vorm was goed maar de benen waren nog niet voldoende hersteld en ik sloot de Route Adélie de Vitré af met een 16e stek.

Slechts een etmaal later stond de volgende koers alweer op het programma. En niet zomaar een koers! Het betrof de enige echte ‘’La Roue Tourangelle Région Centre Val de Loire – Trophée Harmonie Mutuelle”. De langste koersnaam ever (onofficieel statistiek). De finish was getrokken in Tours, dus ook dit keer won ik niet..

Weer een rustdag verder starte de Circuit de la Sarthe. In de koniningenrit behaalde ik een derde stek die mij uiteindelijk een zevende plek in het algemeen klassement opleverde. Een mooie bevestiging dat de lijn stijgende was.

IMG_4523

Een derde stek in Circuit d la Sarthe

Helaas sloeg daarna de klad erin. Ik kreeg last van keelpijn en voelde me niet fit. Waarschijnlijk was zeven koersen in een tijdsbestek van negen dagen (en dat net na de zware World Tour Ronde van Catalonië) te veel van het goede. Na een paar dagen rust dacht ik dat het wel weer wat beter ging en besloot toch te starten in de Brabantse Pijl. Een echte goede beslissing bleek dat niet te zijn. De benen zaten vol pap maar uiteindelijk raakte ik achterop omdat ik mijn zadel verloor…

De eerste DNF van het jaar was helaas een feit en geloof me dat doet me elke keer pijn. Afdraaien en aangestaard worden door horden supporters terwijl je de camper opzoekt snijdt je elke keer door je ziel. Ik vraag me dan altijd af waarom voetballers vaak blij kijken en klappen naar het publiek als ze gewisseld worden. Je hebt de negentig minuten niet eens gehaald vriend….

Mijn plan was om de volgende dag niet te starten in de GP Denain maar omdat de ploeg geen gezichtsverlies wilde lijden (lees met 7 man op het presentatie podium staan) werd er toch van mij verlangd om te starten. De wedstrijd passeerde na 50 kilometer wederom de finishlijn en met zware keelpijn zocht ik de camper op. Gelukkig stond de camper ergens in een rustig zijstraatje en werd mijn ziel slechts heel licht ingekerfd.

Zevenhonderd kilometer en een paar hersteldagen later stond de Tro Bro Leon op de planning. Dit was een koers waar ik erg naar uit keek en ik wilde ongeacht of ik mij goed of slecht voelde starten. Tro Bro Leon is een koers die bekend staat om 24 stroken Ribinoù (Bretons voor wegen die gemaakt zijn van alles behalve asfalt, denk aan zandpaden, trekkersporen, grasstroken en karrensporen). De winnaar krijgt behalve eeuwige roem ook  een levend biggetje mee naar huis. Het eerste koers uur voelde ik mij nog goed belabberd (ik verbaasde mij erover hoeveel snot een menselijk lichaam kan aanmaken in een uur) maar gedurende de koers begon ik mij al beter te voelen. Richting de finale durfde ik zelfs te demarreren maar met kwalijk vijftig meter voorsprong reed ik lek. De koers was ontploft en volgauto’s waren in geen velden of wegen te bekennen. Na een paar kilometer op m’n velg gereden te hebben passeerde ik een verzorger van de ploeg die een reserve fiets had. Terwijl ik het achterwiel uit de reserve fiets trok kwam ook een ploeggenoot aangehobbeld. Hij had het voorwiel nodig en zo lieten we de arme verzorgen achter met twee lekke tubes ergens in een knollenveld. Meedoen om de prijzen zat er niet meer in maar ik wilde koste wat het kost finishen om weer een bucketlistitem te mogen afvinken. Na een kilometer of tien in de achtervolging pikte ik mijn oud ploeggenoot Ike Groen van De Rijke op. Ike komt net als ik uit West-Friesland en had het zelfde doel voor ogen. Alhoewel hij net als ik het end in de bek had weet ook hij vezelf dat louf lang an ken. De finish werd gehaald en het stof werd uit de ogen gewreven.

IMG_4648

Lek in Tro Bro Leon

IMG_4646

Één van de 24 Ribinoùs

IMG_6064

In de achtervolging met Ike Groen in mijn wiel

Het tweede koersblok speelde zich af in Noorwegen alwaar de Ronde van Noorwegen en de Tour des Fjords werd verreden. De benen waren niet slecht maar ook niet goed genoeg om hoge ogen te gooien en beide rondes sloot ik respectievelijk af als twintigste en drieëntwintigste. Wel hebben we nog even een Colombiaans klimcollege gegeven in Fjords. Tot grote ergernis van alle andere renners geselde we meermaals het peloton met een roze vijftrapsraket waarna de zesde man de bergpunten opraapte. Meerdere renners beklaagden zich daarover en vonden het belachelijk dat een hele ploeg de regie in handen nam voor een paar schamele bergpuntjes. Tot groot leedvermaak van mijn zijde moest één van die renners de laatste dag vol op kop van het peloton boren van zijn ploegleider. Reden? Het zag er naar uit dat we ‘’te laat’’ zouden finishen en de ploeg het vliegtuig zou missen….

IMG_4990

In tweede positie sleurend voor bergpunten

Wat me meer is bijgebleven is dat op een zekere ochtend mijn Colombiaanse ploeggenoot nadat hij zijn halve sandwich op had toch voor de zekerheid maar aan mij vroeg of het wel kaas was waarmee zijn brood was belegd. Hij klapte z’n broodhomp open en tot mijn grote verbazing had hij een half pakje roomboter zitten wegstouwen in de veronderstelling dat het kaas was, hij vond het zelf ook wat zwaar op de maag liggen. Kan gebeuren.

Een kleine koerslose maand verder stond het Nationaal kampioenschap alweer voor de deur. Gelukkig mocht ik het weekend ervoor nog een koers rijden in België met de nationale selectie. Helaas had ik dubbel materiaal pech en geen reserve fiets maar wist toch de finish te halen wat dan toch nog een mooie doorgevoerde training was.

Op het Nationaal Kampioenschap stond de volledige Nederlandse afvaardiging van Manzana Postobon aan de start. Als eenling in de koers had ik mij dus maar voorgenomen om mee te zitten in de vroege mits die vertegenwoordigd was door de drie grote blokken van Lotto Jumbo, Roompot en Sunweb. En zo geschiede het dat we binnen een ronde wegreden met twintig man met de drie grote ploegen incluis. Helaas was de samenwerking wat stroef. Roompot wilde niet meedraaien want de ploegleiding had geen vertrouwen in de drie man die ze meehadden met als gevolg dat ook Sunweb het wel geloofde en in het peloton de achtervolging inzette. De bijeengesprokkelde zes minuten voorsprong smolt als sneeuw voor de zon. Gevolg was dat met nog meer dan honderd kilometer te gaan er al begonnen werd met demarreren in de kopgroep. Dat was iets te gortig en het peloton kwam met rasse schreden dichterbij. Uiteindelijk werd ik samen met vriend en mede Gironees Robert Gesink als laatste ingeleverd. Binnen de ploeg was ik tevens de aangewezen persoon om het af te maken in een eventuele sprint, maar ik had mijn kruit al verschoten met tweehonderd kilometer in de aanval rijden. Toch ben ik erg dankbaar voor het tomeloze vertrouwen van de ploeg. Gracias.

Aan de zijde van elke sterke man staat een nog sterkere vrouw. Elk jaar ben ik maanden lang van huis maar deze keer kon ze mee. Sorry schat, het is geen vakantie. En met alle liefde vervulde ze de taken van chefkok, verzorgster en mechaniekster. Ik heb het toch maar getroffen! Ook een bedankje  aan Delta Cycling Rotterdam (voorheen Join’ S -De Rijke, de ploeg waar ik de afgelopen twee jaar voor uitkwam) voor de ondersteuning in de vorm van reserve materiaal en verzorging.

image1

IMG_5331

Familie support op het NK, THANKS!

IMG_5330

In de vroege vlucht met wederom Ike Groen

IMG_5329

Rejan, verzorger van Delta Cycling Rotterdam in een Manzana regenjack (iets te klein die Colombiaanse maatvoering)

Na een weekje thuis in Girona doorgebracht te hebben vertrok ik voor een trainingsstage in Andorra. Dankzij een op touw gezette actie van de mannen en volgelingen van Het is Koers heb ik daar zeventien dagen op tweeduizend meter hoogte door mogen brengen in de frisse berglucht. Erg tof hoeveel mensen er nu rondlopen in een NO TE RAJES shirt. Iedereen die een shirt heeft aangeschaft; je bent een barmhartige Samaritaan (mocht je niet geloven en liever een Eindbaas zijn, oké!). In Andorra heb ik flink wat uren en hoogtemeters gemaakt om de vorm aan te scherpen richting de Ronde van Spanje.

IMG_5428

Op 2400 meter hoogte in Andorra

Met een goede vorm en een paar kilo lichter ben ik nu aan het toewerken naar de Vuelta España. Dat de benen goed zijn bewees ik afgelopen week met een zesde stek in Ordiziake Klasika. Wederom reed ik vanuit het vertrek in de aanval met nog negentien mederenners. Wederom werden we teruggepakt maar ik wist de schifting op de één na laatste beklimming te overleven en gooide daarna zelf nog de knuppel in het hoenderhok op de laatste beklimming. Dit was misschien iets te gek maar wie niet waagt…

Groeten uit Spanje en NO TE  RAJES

Verder Bericht

Laat een reactie achter

© 2017

Thema door Anders Norén