Discovering the world by bike

2018

Op 24 Januari iedereen de beste wensen wensen? Ik doe het gewoon. En om gelijk maar met de deur in huis te vallen, iedereen fijne pasen (de volgende update op mijn website zal waarschijnlijk toch wel weer even op zich laten wachten).

Inmiddels is het 2018 en ben ik alweer hard aan het trainen om mijzelf voor te bereiden op het nieuwe wielerseizoen. Natuurlijk is het koersseizoen voor de echte renners al begonnen met de Tour Down Under, maar in plaats van naar Australië te gaan ben ik bij Hoevelaken rechts afgeslagen en zit ik inmiddels op ruim 2500 meter hoog op een berg in Colombia.

Maar eerst nog even over 2017. WAT EEN JAAR WAS DAT!

Twee jaar geleden nadat ik de stap terug had moeten doen van de World Tour naar het Continentale niveau liet ik optekenen dat het voor mij geen stap terug was maar een stap opzij en dat ik dacht dat er meer in het vat zat. Ik heb twee jaar moeten investeren maar wat in een goed vat zit verzuurt dus blijkbaar niet! Ik begon het jaar met lekker aanvallend koersen in onder andere Catalonië, reed vervolgens naar een derde stek in Circuit de la Sarthe maar ik begon pas echt lekker op stoom te komen in de Ronde van Burgos.

Na bijna drie weken trainen op hoogte in Andorra (nogmaals iedereen met een No Te Rajes shirt en de Mannen van Het is Koers bedankt!!!!) en maanden van leven als een monnik reed ik daar in Burgos ineens tussen de betere klimmers mee omhoog. Met tweemaal een top tien notering in de daguitslag en een uiteindelijke 10e plek in het eindklassement kon ik met een goed gevoel richting de Ronde van Spanje.

Na een voorzichtige start in de ploegentijdrit kwam ik in de vijfde etappe dicht bij een etappe zege. Uiteindelijk moest ik mijn meerdere erkennen in mijn vluchtmakkers maar met een achtste stek kon ik toch moeilijk ontevreden zijn. De Jetse Bol Mania kwam echter pas echt tot een hoogtepunt in de zevende etappe. Na wederom een dag in de aanval sprokkelde ik helaas net te weinig voorsprong om de leiding van Chris Froome over te nemen….

Wacht even, DE LEIDING? #$@$@$@^ Wat gebeurt mij hier nou. Jetse Bol, die jongen uit de vlakke polder, die na vaker op de grond gelegen te hebben dan dat hij Bidons heeft gehaald en daarmee een oneervolle laatste plaats behaalde in het eindklassement van de Giro d’Italia 2014  pakt nu net niet de leiderstrui.  Van Chris Froome.  In de Vuelta? Knijp mij in me arm was het enige wat ik kon mijmeren. Gelukkig hebben we de beelden nog.

21106676_1653080471409361_712615529523662250_n

Maar zoals ik dus al zei was dat het letterlijke hoogtepunt van de Jetse Bol Mania. Wist de pers mij in de eerste dagen vooral te vinden omdat ik een nogal vreemde eend in de bijt was als Nederlander in een Colombiaanse ploeg, kwamen ze nu om de resultaten van die zelfde Hollander met zijn NO TE RAJES spirit.

21078681_1653080441409364_3299718411425032086_n

Enkele dagen later kwam ik letterlijk hard ten val en prikte een voorblad letterlijk de Jus uit mijn benen. De verdere ronde kon ik dankzij mijn kwetsuur helaas niet meer zo vlammen als in de eerste anderhalve week, maar wat een ervaring was het!

21150441_1660684457315629_8878046358346399767_n

Maar nu terug naar het heden! Ik ben inmiddels weer in Colombia om mijzelf in het hooggebergte voor te bereiden op het nieuwe seizoen. Ik ben hier nu enkele dagen en heb vooral rustig gefietst omdat het trainen op hoogte wat aanpassing vergt van het lichaam. Verder kom ik hier vooral mentaal tot rust aangezien we in het zelfde mooie maar koude uit bamboe voltrokken ecohotel verblijven als vorig jaar. Overdag is het hier mooi weer maar als de zon ondergaat is het steenkoud. Aangezien het zoals ik dus al zei een uit bamboe voltrokken hotel is in het binnen dus ongeveer net zo koud als buiten aangezien bamboestammen nou niet echt de meest mooie balken opleveren. Maar ik heb vorig jaar mijn wijze les getrokken en heb warme kleding meegenomen en een extra slaapzak!

Aangezien er alleen Wifi is in de lobby en dat netwerk over een paar dagen lam ligt als de rest van de ploeg in het hotel aankomt, vul ik mijn dagen vooral met lezen. Een mooie stilte retraite dus. Die kon ik ook wel gebruiken na een verhuizing, een jacht op alles wat je nodig hebt als je een baby verwacht (ja u leest het goed) en vervolgens een= baby commode van die Zweedse meubelgigant met dat blauwe met gele logo in elkaar dient te zetten….  (ok voor dat laatste mag ik eigenlijk geen credits ontvangen want na vier keer alle plaatjes bekeken en de schroeven geteld te hebben heb ik stampvoetend de babykamer verlaten. Ik kom uit een familie vol handige mensen met twee rechterhanden, ik heb mijzelf allang bij het feit neergelegd dat ik alleen gezegend ben met een stel goede benen).

 

Afijn, de frisse berglucht doet mij goed hier! Over twee weken begint mijn koersseizoen met de nieuwe Colombiaanse UCI koers Oro y Paz om vervolgens wederom in mijn ‘’eigen achtertuin’’ te koersen in de Ronde van Catalonië.

Verder Bericht

Vorige Bericht

3 Reacties

  1. Maria B. 24 januari 2018

    Mooi stukje. En een mooie terugblik. Het was een verrassend jaar, ook voor de kijker. Hopelijk een mooie uitslag in Colombia en hou het recht. Even over dat Eco-bamboe hotel. Er zullen toch wel betere hotels te vinden zijn? En anders maar even langs Nairo, die heeft beslist nog wel een plekje over. Veel succes en ook voor dit jaar geldt: no te rajes.

    • jbol 27 januari 2018 — Berichtauteur

      Het hotel is juist helemaal geweldig! Midden in de Natuur! Nairo woont aan de andere kant van het land!

  2. Joz 27 januari 2018

    Helemaal uit het niets kwam je natuurlijk niet. Maar van die jongensboek verhalen in Spanje nogal genoten! En die rol zit jou ook als gegoten. Daar houden wij van. Ik blijf je volgen in 2018.

Laat een reactie achter

© 2020

Thema door Anders Norén